Fijne fans, jullie staan goed op je voeten, dat doet me deugd.
Ik denk dat ik nooit meer zo hard ga lachen als vandaag.

Op naar Bonaire! Daar probeert onze tonijnslijper uit alle macht te connecten met Beetje-een-oma. Onder ons gezegd, anders wordt RTL kwaad: ‘Luister, Beetje-een-zeikerd. Als je op voorhand niets kunt accepteren, kun je ook niets manifesteren.’
Fred hoort ons niet. Als een levend vat vol goede intenties probeert hij twee werelden bij elkaar te brengen. Dat wil hij beeldend, fysiek en handelend doen. Blijmoedig bereidt hij een shakie met een rauw ei en konijnenvoer, maar daar wordt Ellen misselijk van. Net als van zalm, paprika en droge witte wijn trouwens. Nu krijgen we de volgende test, het begint steeds meer te lijken op Expeditie Robinson. Ze gaan een palmtak snoeien, zwaaiend op een keukentrap in het mulle zand. Een makkie zou je denken, maar hou op, schei uit. ‘Hoe ze zaagt!’ klaagt Fred, dus ook hier geen punten voor Ellen. Met de palmtak op de pick-up vertrekken ze naar de volgende uitdaging. Hij rijdt -alles voor het meisje- naar een ezeltjespark waar hij nog nooit geweest is. Deze test is voor Fred, want zijn interesse in dieren is ‘nihil’. Als je nooit verkering wilt met Fred, moet je vandaag nog een hond adopteren. Hoe zou hij het vinden bij Caroline in Estepona… dat wordt geheid slaande ruzie, binnen een uur. Ellen heeft er allemaal geen erg in, ze geniet zichtbaar en kan beter met de ezeltjes connecten dan met Fred. ‘Je zit er ook heel veel aan’, zegt hij met een afkeurende blik en dito neus. De roadmovie eindigt bij Freds favoriet.
Het is een houtskoolverbrandingsbedrijf, naast een treurig huisje met verzakte, witte luiken.
‘Het lijkt wel een Wild West-saloon’, zegt Ellen tegen Fred.
‘Het lijkt wel dat huis uit Psycho’, zeg ik tegen Ellen.
Ze gaan houtjes zagen voor de barbecue, met een kettingzaag. Fred mag de grote en Ellen mag de kleine. Als ik die askuil zie, denk ik net als Ellen aan een crematie, en ook aan Texas Chainsaw Massacre. Maar dan in de omgekeerde volgorde. Daarna keren ze huiswaarts, met de conclusie van Fred, voluit in de camera:
‘Ze heeft me de hele dag niet verrast.’
Haha, ik kán gewoonweg niet meer. Waar is de zuurstof?

Thomas en Mexx hebben bij het wakker worden koffie gedronken (uh, in bed, oh). Nu gaan ze zwemmen en hun onderwateraanrakingen oefenen. Ta-taaaa, surprise! Knappe stewardess Lynn staat aan de waterkant. Ze heeft zo’n mooie bos met haar dat Thomas van schrik die kutkurk niet van de wijnfles krijgt. Ze heeft zo’n mooie bos met haar dat Mexx van schrik een stuk gaat lopen met die kutkeffer. Maar Fox wil niet, hij laat zijn gebitje gemeen blikkeren en trekt het vrouwtje terug naar de achterdeur. Hé Mexx, wie is hier de baas? Je laat je toch niet de les lezen door zo’n plumeau op pootjes? Man up.

De driewieler in Estepona loopt krakend vast, zucht… Caroline, Arie en Gilberto lijken weg te zakken in een soort gezapigheid, best een aanslag op mijn kwispelend gemoed. Een persoonlijk lichtpuntje voor mij is het zilveren jasje van Caroline, ze kan zo meedoen aan het hologram-optreden van ABBA. Ook een meevaller: de droogmolen draait nog steeds, dankzij meer-vrouwen-dan-kerktorens-Kees. De sfeer aan tafel is zo seksloos dat zelfs Luna de hond op haar harige zusje gaat rijden, voor het oog van 800.000 kijkers. Foei, Luna!

Wat ik heel verrassend vind is Tons T-shirt van dag 3. Hij heeft voor de verandering een Italiaans merk uit zijn koffer getrokken. ZITTERO staat erop gedrukt, en ik vind dat echte progressie. In zijn Milanese kloffie mag hij Mireille vandaag helpen met de B&B. Net zoals bij de lakens wordt daar het water ook uit die toren gepleurd, flats, ijskoud van metershoog naar benee, niet moeilijk doen. Ton bezemt de vloer, dweilt niet te nat, sjort aan meubels, zweet als een otter en blijft opgewekt ‘Himmol goed!’ kraaien. Maar dan slaat het noodlot toe. Na het melancholische Hier encore van Charles Aznavour komt het hoge woord eruit. Wat Ton draagt is absoluut geen Italiaans T-shirt. Er staat geen ZITTERO, maar ZITTERD – het streekdialect voor Sittard, zijn woonplaats. God Miljaar, die zag ik niet aankomen. Mireile wel: ‘Je legt je gevoelens in je T-shirt.’ Met een buik vol heimwee gaat Ton linea recta naar binnen, smijt de rest van zijn textiele dialogen in zijn koffer en scheurt plankgas naar huis.
Kom goed thoes, ik zei het toch?

En Iris dan. Zat ze nét weer rustig te knutselen (pardon, boetseren), wandelt Man nummer 4 naar binnen. David. Ik vind ‘m wel knap en aardig en zelfbewust, maar is het niet te veel van het goede? David heeft ooit een dark retreat week gevolgd, alle dagen in het pikkedonker, om zijn life purpose te onderzoeken. Voor mij een reden om even op pauze te klikken, want een enorm schatermoment. Wat moeten mijn buren wel niet denken? Maar het wordt nog veel ongemakkelijker. Hij wil een bewustzijnsboerderij gaan oprichten en ademcoaching en familieopstellingen gaan aanbieden. Toevallig: de ex van Iris heeft in een familieopstelling zijn nieuwe liefje ontmoet, terwijl Iris ook meedeed in die opstelling. Au. Au!
Als ze maar niet eindigt in een kelder met kettingen, helemaal stijf gemediteerd. Verder gun ik je alles, meid! Je gaat het vast wel rooien in je Base Camp, we gaan het volgende week allemaal weer zien. Ciao 😉

Maandag pak ik de draad weer op, na de nieuwste uitzending (maandag om 0:00 bij Videoland). Ik krijg nu al ontwenningsverschijnselen.

P.S. Deze reeks vloeide de eerste keer spontaan uit mijn toetsenbord, vanwege mijn passie voor B&B Vol Liefde en voor het schrijversvak. Ik ga ‘m zeker afmaken, want hij is te leuk. Maar… er gaat ook veel tijd zitten in elk blog, per dag zo’n drie uur. Ik deel de content met liefde, maar mocht je een eurootje bij willen dragen: klik op de QR-code en maak het over! Je kunt zelf een klein bedrag invullen. Als je dat onzin vindt (en dat kan ik goed begrijpen): zegt het voort. Ik wil weer meer gaan schrijven/ontwikkelen in opdracht.
Gracias, merci bien!