De Halftime Show

Lieve B & B- fanaten en -haters, ik kan er niet meer onderuit.
Het programma is precies op de helft en mijn schrijversbloed kookt.
Ik moet eraan toegeven, de drang is te sterk. Met twee beeldschermen aan en oortjes in… vamos!

Bij Rapunzl op Aruba hebben de hondjes van verveling een kussen opgevroten. De gastvrouw heeft namelijk alleen oog voor haar date. Menno is een handige Henkie en heeft iets in petto voor haar. Ze maken een muurschildering bij haar zwembad, en daarvoor moeten ze eerst een taping the turtle-sessie houden. Fijn voor Menno, want daardoor staat zijn hoofd even stil. Menno is namelijk Alle Dagen Heel Druk, en roteert alles wat hij te pakken krijgt 180 graden, soms 360 graden, zomaar, in zijn blote handen. Etensborden, flesjes cola, een bak vol kleffe kapsalon: niets is veilig voor die man. Gelukkig maakt hij na de schildpadsessie nog indruk als surfdude op een wakeboard. Dubbele punten, ook voor Rapunzl. Menno wil namelijk geen wijf dat alleen kèn minigolfen. Dude, hark je bonus binnen, en doe je nog eens die walruskreet, uit het diepst van je ziel?

In Frankrijk pleurt kasteelvrouwe Mireille de lakens gewoon van de kantelen. Attention! Wat een daad, ik hou nu al van haar. Haar eerste date Ton is slager, en zelfbenoemd ogenman. Ton vindt haar beetje eyeliner in een driehoekje leuk opvallend. Un peu nerveux staat hij in het eerste shot te shinen met zijn T-shirt uit Limburg. ‘Enne? – Auch Enne!’ staat erop in het dialect, enne ik begrijp he-le-maal niets van zijn melodieuze uitleg op drie manieren. Ton heeft wel gevoel voor toon, enne hij vindt het Limburgse landschap meteen al veel mooier. Goed bezig, Ton. Pour un flirt avec toi, je ferais n’importe quoi.
Tel daarbij op dat hij Mireille Mariëlle noemde en met een mond vol spaghetti vragen stelt… dan weet ik het al. Mariëlle-Mireille weet het ook, want als ze met hem gourmand wil gaan doen, moet hij eerst bij haar op eetles. Voor een hamburger is-ie top, en dat complimentje kan Ton in zijn zak steken. Naast het opgeraapte propje waar hij zo trots op is. In de auto, tijdens de terugreis naar Limburg, over twee dagen.

Thomas en Fox laten Paula uit, door de achterdeur welteverstaan, met al haar zware koffers. Paula is véél te positief, verschrikkelijk, dat zou ik ook niet trekken. Ze komt zo licht en luchtig over met haar witte kleding en sprankelende stemgeluid. Niet te doen toch, naast de Volendamse Hermelien Griffel? Thomas kan voortaan ongestraft zijn zwarte zonnebril ophouden. Buiten in de schaduw, binnen bij het ontbijt, in The Gym als hij zijn twijfels omzet in zweet.

In Catalunya staat exit nummer twee op het programma. Sjaak hoopte dat hij het stukje vertrouwen met Iris kon omzetten in speelsheid. Het woord speelsheid bezigt Sjaak vaak, als hij aan het verpozen is. Ik probeer me voor te stellen wat het is, die speelsheid van Sjaak. Een vriendschappelijke por in de ribben? Levend Stratego tussen de wijngaarden? Een taalspelletje: wie verzint de meeste rijmwoorden op Sjaak? We zullen het nooit weten, want Iris wil een grote, stoere vent en een dubbele portie chemie. Jiry, kom er maar weer in! Sjaak neemt zijn verlies heldhaftig, vol gratie, als een echte poëet, maar dan breekt hij toch. Ach gut, ik trek het niet meer, de zakdoeken zijn niet aan te slepen in Huize Kaatje.

Het boek Timothy kunnen we bijna dichtdoen. Eerst hadden we de paardenbloemfittie met Wadie. Wát een paardenlullenactie Tim, ik hou veel van je, maar een zelfgeplukte bloem gooi je niet voor de voeten van je aanbidder. Ook al is het een bloem ‘die naar niets ruikt’. Oh, de metafoor. Ik kreeg er heel veel buikpijn van. Vandaag is het gelukkig weer supergezellig op Ibiza. Er is een Nederlands feest in de kroeg van Timothy. Kilo’s frikandellen vreten, fusten bier leegzuipen, en dat alles voor het kaviaar-ontbijt van de zingende gastheer. Heeft hij een gouden microfoon eigenlijk, zoals Lee Towers? Ik weet het niet, geef mij maar Amsterdam. Wadie weetnie wadie staat, dus van ellende gaat hij maar zitten. Veilig bij Tante op het terras, daar is het lekker Zen. Dan arriveert Michaël in een oranje shirt en alle kaarten zijn geschud. ‘Daar is m’n man. Urgh!’ aldus Timothy. In your arms I’m longing to be. Wel sneu voor Wadie, die huiswaarts keert, stoer stappend. Met zijn betraande wangen rechtop in de hete Spaanse wind. Zonder taxi, hij heeft zijn trots, mijn hart huilt om die lieve gozert. Ik ga het de rest van de dag droogdeppen. Morgen meer.
Adios, adieu!