Lieve B & B- fanaten en -haters, de geest is uit de fles.
Niks komkommertijd of writer’s blocks, we gaan door.
Pak het roseetje of de 0% er maar bij, proost!

Nu Wadie zijn koffers pakt, voelt Michaël zich de eindbaas. Eigenlijk, want eigenlijk is de blik in zijn ogen er één van dat konijntje dat heel in de verte een auto aan ziet komen. Michaël doet relaxt en leunt achterover, dit wordt een kat in het bakkie. Daar haalt Timothy meteen een grote streep door: ‘Wat zit je nou te lachen? Homo.’ Michaël gekwetst tot in het diepst van zijn DNA, Kaatje bijna gestorven van het lachen. Wie zouden er nog komen? Bling-bling-gays zoals Timmie zelf? De andere categorieën homo sapiens hebben we wel gezien. Eigenlijk.

En Eline, dat arme kind. Zij doet voor Menno niets dan anders dan rennen, zorgen, sporten, klussen, diepzinnig wezen op een strandbedje en dat in een voortdurende loop. Groundhog Day op Aruba. Ze is moe en kribbig. En wie zit daar aan het zwembad om haar de nodige rust te verschaffen? Tattoo Tony! Ik vind Tony leuk, met zijn guitsnuit, zijn dikke l en zijn rollende r, een rasechte  Amsterdammert. En geloof het of niet, hij heeft bij elk hardstyle-setje een matchend paar sneakers. Ik heb op de pauzeknop gedrukt om ze te tellen: het zijn er zeven, het grote geluksgetal zeven. Dat zou me verbazen, ik vrees dat hij de week niet vol gaat maken. Vroeger werkte Tony in de hardstyle-industrie, tegenwoordig is hij chemisch reiniger. Chemisch reiniger van wat? Van sneakers? Die dingen meuren als de hel.

Over naar La Douce France. Daar zit Mireille te smachten in de toren van haar kasteel. Ze heeft honger, honger naar oprechte aandacht. Waar blijven de prangende vragen die Ton de Slager haar gaat stellen? Maar de vragen komen niet, op dag twee nog steeds niet. Ze besluit hem een handje te helpen. ‘Ben jij niet ergens benieuwd naar?’ Dat is tegen het zere Limburgse been, want Ton wil helemaal niets vragen. Hij begint het zelfs irritant te vinden, dat gevraag naar de vragen. Wat wil Ton dan wel? Zingen. Hij heeft twee (!) zanglessen genomen, om helemaal naar Frankrijk te kunnen rijden en een Limburgs oerlied voor Mireille te zingen. De lyrics staan op zijn T-shirt van dag 2 geprint, dus als hij vandaag niet te veel viezerikt met zijn eten, kan Mireille het zó meezingen. Wat zou er op zijn T-shirt van dag 3 staan? Een Limburgse vriendin van mij zegt soms als ik huiswaarts ga: ‘Kom goed thoes.’ Het zou een prachtige exit zijn. Maar eerst wil Ton nog koken met zachte kruiden, want die harde jongens, daar kan hij niks mee.

Tijdens de werkvakantie in Estepona staat er iemand bij de poort. Ding-dong, wie is daar? Het is Gilberto, een stevige gepensioneerde ondernemer/voetbaltrainer. Mooi poloshirt, nette broek, vriendelijk voorkomen, maar dan valt Caroline bijna flauw van extase. ‘Ha, eindelijk. Eindelijk een paar mooie tanden!’ En hij heeft volgens haar ook karisma met een k, kneiter-gers Caro. Arie blijft onverstoorbaar drollen scheppen, als een soort robot-stofzuiger, de stille kracht. Intussen denkt hij: ik heb al 50% van die kerels weggespeeld, wie doet me wat? Gilberto dus, want die vraagt langs zijn neus weg: ‘Oh, is dat man nr. 1? Ik dacht dat het de klusjesman was.’ De verhoudingen staan meteen op scherp. Gilberto peinst er namelijk niet over om naast de klusjesman in de casita te slapen. Met een zelfbewuste zwengel aan haar telefoon heeft Caroline binnen no time een hotelkamer geboekt. € 221 per nacht, oh-la-la, maar Gilberto betaalt de kamer zelf. Hij blij, want dan kan hij elke avond stiekem zijn neppers in de Steradent zetten. Caroline blij, want die vindt een LAT-relatie fijn. Ik vrees dat Arie uitgerangeerd gaat worden. De prangende vraag is wel: wie moet dan die drollen van Beertje doen?

Mexx heeft twee kusjes in haar naam en die geeft ze vandaag spontaan en hartelijk aan Thomas. Intrinsiek gemotiveerd, er is geen woord Spaans bij. Het werd tijd, want zijn testosteron klotst tegen de plinten. Thomas is intussen zó behoeftig dat hij Mexx elke keer pakt. Naar de kapper geweest: een hartstochtelijke knuffel. Terug van het toilet: een rake omhelzing. Weglopen bij het muurtje: een zinderende aanraking. Thuis op de bank: twee stomende koppen thee. Nou, Thomas wil liever iets anders stomends doen op de bank, maar hij blijft een gentleman. Fox niet, die zet van de stress zijn scherpe tandjes in zijn piepende plastic kip. Honden gaan op het baasje lijken, weet je.

Op Bonaire blijft het wat stilletjes. Ik mis je, Fred. Met je ontplofte haren, je ontplofte harem, je kippetjes, je tonijnen… en die strontlelijke strandstoel van je. Volgens je buurman Henny Huisman ben je hartstikke leuk, awel, dan wachten we daar toch gewoon op? Het komt vanzelf goed. Ooit.

Hasta mañana, à demain!