Fijne fans, na dagen vol ontwenningsverschijnselen mag ik weer.
Ik heb gedroomd van Fred, hij keek ontzettend lelijk naar me.
Moet ik mijn therapeut gaan bellen voor een familieopstelling?

Oei, het is een ouderwetse D-Day vandaag, Domino Day. De exit-blokjes beginnen om te vallen, het ene tikt het andere aan en het proces is niet meer te stoppen. Ik kijk er met gemengde gevoelens naar. Het is zeker sneu (weer goed janken) maar zeker ook smeuïg (weer goed doorsmeren die handel).

Bij Paul is het dubbel droef, want daar vertrekken Marlies en Marjo bijna tegelijk. Ik hoor Henny Vrienten zingen over zijn Een nacht alleen, met al die vrouwennamen in de bridge. Paul loopt als een vriendelijke, eenzame reus snotterend door de groene velden, en dan komen er later nóg twee dames. Acht vrouwen, hoe doe je dat toch, Paul? Ik zou je best een knuffel willen komen geven, maar ik kan beter Nederlands blijven doceren aan mijn leuke cursisten. Vorig jaar was ik bijna gecast voor JP in Jijona, en ook toen speelde ik de cursistenkaart. Gelukkig maar, want ik vind kale mannen prima, maar oesters en foute schoonmoeders niet.

Menno geeft zijn portie ook aan Fikkie, genoeg gegeten, basta met de pasta, want hij is ‘gewoon een heel aardige en plezierige man om om je heen te hebben’. Groot gelijk. Staat-ie daar verdomme bij 35 graden die muur vol te tapen en te kleuren en dan is daar de stank voor dank: een chemisch reiniger die volgende week die hele schildpad weer van de muur gaat stomen. Inpakken en wegwezen, Menno!

Op Bonaire wordt het steeds knusser. Reggae, te geggae. Fred houdt enorm van dode kluifkippen en stalen tonijnen, maar kom niet aanzetten met gesprekken over levende dieren. Schandalig, die Ellen. Ze lijkt wel te solliciteren naar de functie van Directrice van een Dierentuin. Fred heeft er ’s nachts een ei over gelegd en baalt als een diepvrieshaan. Hij wilde Ellen verrassen met eten en dat lukte niet, en de prins en prinses op één wit paard zag hij ook niet verschijnen. Ellen wil Fred op haar beurt nog verrassen met wat oprechte feedback, maar neenee, daar komt het priemende vingertje: ‘We gaan niet verwijten’.  Daag Ellen, en draag vooral je eigen koffers.
Doete wil nu wel eens die spuuglelijke stoel volflaffen, maar zuunige Fred wil zijn stoel niet delen. Gelukkig komt het allemaal dik in orde, ze flotsen wat af. Wisten jullie eigenlijk dat Fred zijn eigen wassen beeld heeft? Ik lieg dit niet. Nu nog zijn eigen tv-show, Life’s like a can of tunas.

Mireille krijgt sexy bezoek in de gedaante van motorrijder Kasper. Een goeie kerel, au naturel, met  een enorme Tilburgse tongval. Hm, hij is al tien jaar aan het rondtoeren… één en één is twee: is hij ontsnapt aan de Satudarah alhier? Ik voel een roman aankomen. Kasper laat er intussen geen gras over groeien. Hij knipoogt en wangkust er op los, legt zijn arm vertrouwd achter de rug van de kasteelvrouwe en biedt aan om haar vermoeide voeten te masseren. Mireilles bloeddruk stijgt naar 200 en ze begint zowaar te stotteren. De hoed met briefjes vol levensvragen vind ik de meest originele openingszet van dit seizoen. Maar plotseling overtroeft Mireile hem met de beste freudiaanse verspreking die ik in tijden hoorde: ‘We gaan verder met onze dekkingsreis.’ Ze zei het echt, ik heb drie keer de  min -15 seconden aangeklikt, dus het is waar.

Iris, lieve Iris, Shall I compare thee to a summer’s day? Ze wordt met de dag breekbaarder, en als ze met haar zoontje het Base Camp komt inspecteren, smelt ik als een plasje op de grond. Naast het plasje van David, die dat allemaal aanvoelt. Voorlopig is een bord met rendang, rijst en komkommersalade de enige samensmelting die ik kan ontdekken. Het is wachten op een date, en ik ben erg benieuwd wat ze dan gaan doen. David is van alle markten thuis. Wordt het intiem pottenbakken zoals Patrick Swayze en Demi Moore? Of wordt het toch een wandelcoachsessie? Ik denk dat David veel kan losmaken bij Iris. Hoera, ik race nu gelijk door naar aflevering 22, want die staat nog open.

Mon amour, mi amor!

P.S. Deze reeks vloeide de eerste keer spontaan uit mijn toetsenbord, vanwege mijn passie voor B&B Vol Liefde en voor het schrijversvak. Ik ga ‘m afmaken, want het is te leuk. Maar… er gaat ook veel tijd zitten in elk blog, per dag zo’n drie uur. Ik doneer de content met liefde, maar mocht je een eurootje bij willen dragen: klik op de QR-code en maak het over! Als je dat onzin vindt (en dat kan ik goed begrijpen): zegt het voort. Ik wil weer opnieuw gaan schrijven/ontwikkelen in opdracht. Gracias, merci bien.